سلام شبت به خیر...چند روزی است که می خواهم از تو بنویسم اما این سنگدلان مانع ام می شوند،خیلی دلم برایت تنگ شده...

سلام ماه من..خیلی ببخشید مرا...سیل آمد خرابات مرا بر هم زد ...این چند روزی که قلم از حرکت ایستاده بود...زبان من بود که زیر آوار سیل خودپرستی مانده بود...حافظ اندیشه کن از نازکی خاطر یار

به فدای تو، که کلمه را...نپذیری از رخ هر قلم...

به فدای شام غریبانه ات... که شدست مونس این دلم...

تقصیر خودم بود که اینگونه شد...

گفت آن یار کزو گشت سر دار بلند...جرمش این بود که اسرار هویدا می کرد

سر خم می سلامت شکند اگر سبویی...

هرچند که از هفت شهر عشق با هفت پیکر عبور کردم اما می دانم که
دست از طلب ندارم تا کام بر آید...یا تن رسد به جانان یا جان زتن برآید

و حرف آخر
بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگر...کز آتش درونم دود از کفن برآید

سلام بر تو معشوق... سلام بر تو عاشق...سلام بر تو عشقکاش از میانه میدان به خارج میدان گذر کنیم...کاش از شب ریا به صبح اخلاص سفر کنیم ...کاش در همین سیاهه های شهر شوم"من" ... با روشنی چهره ماهتاب تو ... شب را چو روز ،روشن و روشن و روشن تر کنیم... این هیئت عظیم که نامش بت "من" است ... از سایه های سرد "ریا"ست که چون صخره است...باید بسان موج از سر سنگ بگذریم ... باید تبر به ریشه این روم و زنگ زنیم ... باید بساط و سماط شعر را ... همچون تبر به ریشه این "نحس درخت" زنیم ...باید که خاک بر سر این اهرمن کنیم ... غم را بجای سر منصور قندیل شهر کنیم...

باز هم سلامی به گرمای چشمانت...

باز راه گم کرده ام.....باز چشم به تو دوخته ام ... باز به تو ....

قسم به تمام ماه و ستارگان که...

ق تویی که در تن هیچ واژه نمی گنجی...

سلام به حیات... سلام به زندگی ...سلام به تو یعنی قاف...

خورشید تو بود که مرا از قعر فطرت بیرون آورد...ای والشمس والضحی ها

نور مهتاب تو از من مرا پاک کرد...والقمر اذا تلها

و الیل اذا یغشی ها...آری که اگر شب تار نبود هرگز جوانه عشق از دل سنگم بیرون نمی زد

سپیده صبح تو مرا از شب تنهایی بیدار کرد...ای والنهار اذا تجلی

جای جای جهان را به دل گشته ام...لیکن به غیر تو هیچ منزلی نبود...

تک بیت های مرا توقیع می کنی ...

شب می شوی و مرا تقدیس می کنی...

توقیع یعنی همین اشک و آه من ...

کی می رسی به شب تو را تسبیح گویمت...